مکانیسم اثر آنتی بادی ها

مکانیسم اثر آنتی بادی ها
آنتی بادی ها از دو مسیر عمل می نمایند:
الف) حمله مستقیم به مهاجم و ایجاد اثرات زیر:
1-Agglutination : در آگلوتیناسیون اجسام جامد مانند باکتری ها یا RBC ها توسط آنتی بادی به هم چسبیده و تشکیل Clump می دهند.
2-Precipitation : در اینجا یک آنتی ژن محلول مانند توکسین کزاز توسط آنتی بادی بزرگ و غیر محلول شده و رسوب می کند.
3-Neutralization : آنتی بادی مکان های توکسیک آنتی ژن را می پوشاند.CSF_white_blood_cell_analysis
4-Lysis : آنتی بادی غشاء سلول مهاجم را پاره می نماید.
5-عمل به عنوان اپسونین
ب) فعال کردن سیستم کمپلمان که قوی تر از حمله مستقیم به مهاجم است. سیستم کمپلمان مجموعه ای از حدود 20 تا 30 پروتئین است که اغلب پیش ساز آنزیمی هستند. اصلی ترین اجزاء سیستم کمپلمان 11 پروتئین می باشند و به صورت طبیعی در خون یافت شده و به بافت ها نیز نشت می کنند اما غیر فعال بوده و توسط مسیر کلاسیک فعال می گردند. علت نامگذاری این پروتئین ها به سیستم کمپلمان این است که کامل کننده اثرات آنتی بادی ها هستند.
تولید سلول های B خاطره
تعدادی از لنفوبلاست ها به جای تبدیل شدن به پلاسما سل ها تعدادی لنفوسیت B شبیه کلون اولیه تولید می کنند. یعنی لنفوسیت های B جدید به لنفوسیت های اولیه همان کلون اضافه می شود. این لنفوسیت ها در بدن در همه بافت های لنفاوی پخش می شوند و تا فعال شدن دوباره توسط همان آ«تی ژن غیر فعال می مانند. این لنفوسیت ها سلول های B خاطره یا Memory B Cells نام دارند و سبب می شوند که تماس دوباره با همان آنتی ژن پاسخی سریع تر و قوی تر تولید کنند. پاسخ اولیه به آنتی ژن ضعیف و کوتاه مدت به اندازه چند هفته می باشد در حالی که پاسخ ثانویه سریع در عرض چند ساعت شروع می شود و قوی تر است و چندین ماه ادامه دارد. افزایش قدرت و مدت پاسخ ثانویه توجیه می کند که چرا در واکسیناسیون آنتی ژن در دوزهای متعدد و در فواصل متعدد تزریق می گردد.
در واکسیناسیون در برابر بیماری های خاص ایمنی ایجاد می شود به این صورت که ارگانیسم هایی که بیماری زا نیستند اما خواص آنتی ژنی دارند به فرد تزریق می گردند. در تیفوئید، سیاه سرفه و دیفتری ارگانیسم مرده تزریق می شود. در تتانوس و بوتولیس توکسین تخریب شده استفاده می گردد. در فلج اطفال، تب زرد، آبله و سرخک ارگانیسم زنده ضعیف شده به کار می رود.
سلول های T خاطره
سلول های T خاطره مشابه سلول های B خاطره تشکیل می شوند. یعنی زمانی که یک کلون لنفوسیت T توسط آنتی ژن فعال شد تعداد لنفوسیت T از همان کلون تولید و در بافت های لنفاوی سراسر بدن پخش می شوند تا در مواجهه بعدی با همان آنتی ژن سریع تر و قوی تر سلول T را وارد خون نمایند. سلول های خاطره با برداشت NGF از آپپتوز خود جلوگیری کرده و طول عمر برخی از آنها تا آخر عمر می باشد.
یکی از ویژگی های سیستم ایمنی این است که سلول های بدن را از سلول های بیگانه تشخیص می دهد. فقدان ایجاد پاسخ ایمنی در برابر سلول های خود بدن Self-tolerance نام دارد. اگر این Self-tolerance از بین برود بدن آنتی بادی هایی در برابر آنتی ژن های خودی ایجاد می کند. در این شرایط بدن به سلول های خودش حمله کرده و بیماری اتوایمیون ایجاد می گردد که عمدتاً در افراد سالمند ایجاد می شود چون به علت تخریب بافت های بدن مقادیر قابل ملاحظه ای آنتی ژن وارد خون می گردد.